Spaniel tybetański to rasa pochodzącą od małego psa z Wyżyny Tybetańskiej – przodka innych małych ras azjatyckich: mopsów, lhasa apso, terierów tybetańskich, china japońskiego czy shih tzu. Wizerunki psa zachowane na dziełach sztuki każą sądzić, że spaniele były cenione wśród zamożnej części społeczeństwa i często przekazywane w darze posłom z obcych krajów.

Czworonogi były trzymane w domostwach oraz klasztorach buddystów tybetańskich, gdzie pełniły funkcje strażników. Hodowano je wraz z mastiffami, które miały atakować nieprzyjaciół po tym jak spaniel dał znać, że dzieje się coś niepokojącego. Mniejsze i czujniejsze spaniele doskonale radziły sobie z wyłapywaniem podejrzanych sygnałów, dlatego cieszyły się ogromnym szacunkiem wśród mnichów. Warto również dodać, że Spaniele tybetańskie były również hodowane jako tzw. "psy modlitewne", przyuczane i wykorzystywane do obracania młynków modlitewnych.

Na Wyspy Brytyjskie popularny tibby miał trafić w drugiej połowie XIX wieku z powracającymi z Indii oficerami angielskimi. Pierwsza oficjalna wzmianka o rasie pojawiła się w źródłach europejskich w 1848 roku (wystawa psów rasowych w Birmingham). Pierwszy wzorzec rasy opublikowano w latach 30. XX wieku, jednak pełne uznanie rasy przez FCI miało miejsce dopiero w 1961 roku.

Źródło (Google).